Κεφάλαιο 1
Γνωρίζουμε τη Φραγκογιαννού, ηλικιωμένη γυναίκα στη Σκιάθο, που αγρυπνά δίπλα στο άρρωστο εγγονάκι της. Μέσα στη νύχτα αναπολεί όλη τη ζωή της: φτώχεια, σκληρή εργασία, καταπίεση από πατέρα και σύζυγο, συνεχής υποτίμηση επειδή ήταν γυναίκα.
Εδώ θεμελιώνεται το τραύμα και η εσωτερική της οργή.
Κεφάλαιο 2
Η αφήγηση βυθίζεται στη βιογραφία της: από μικρή δούλευε σαν υπηρέτρια, χωρίς χαρά ή επιλογές. Βίωσε τη μητρότητα ως βάρος και την κόρη ως «φορτίο».
Αναπτύσσεται η ιδέα ότι η γέννηση κοριτσιών είναι κατάρα, λόγω προίκας, κοινωνικής υποτίμησης και φτώχειας.
