ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΤΟΥ 17ΟΥ ΑΙΩΝΑ
Γενικά χαρακτηριστικά του θεάτρου στην Ευρώπη.
Κατά τον 17ο αιώνα το θέατρο άνθησε ως θέαμα σε όλη την Ευρώπη αλλά και ως δραματουργία (γραπτά κείμενα). Η διχοτόμηση του θέατρου σε λόγιο με ήρωες κλασικής μυθολογίας σε γλώσσα ουμανισμού ή θρησκευτικού κηρύγματος (λατινικά) και σε λαϊκό με τα είδη της φάρσας, της αλληγορικής ηθολογίας και το έντονο δραματικό στοιχείο (επικρατούσα μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα) ξεπερνιέται κατά τον 17ο αιώνα, όπου έχουμε δείγματα νεότερης θεατρικής λογοτεχνίας σε εθνικές γλώσσες.
Βρισκόμαστε στην εποχή της αναπαράστασης, του ισπανικού μπαρόκ, του γαλλικού κλασικισμού και της διαμάχης των ιδεών. Το θέατρο ως μέσο διαπαιδαγώγησης ενδιαφέρει άμεσα τα νέα κέντρα εξουσίας και παιδείας που σχετίζονται με τις μοναρχικές αυλές και τις πόλεις. Το θέατρο τον 17ο αιώνα εμφανίζεται ως αντιθετικό σώμα ( βλ. θέατρο με κανόνες του γαλλικού κλασικισμού και ισπανικό θέατρο που παραβαίνει του κανόνες) με ανομοιογενή εξάπλωση και άνθηση (κυρίαρχο
λογοτεχνικό είδος στην Ισπανία, Γαλλία και Αγγλία vs. Στασιμότητα στην Ιταλία, σε αντίθεση με την άνθησή του κατά τον 16ο αιώνα με την Κομέντια). Το ρήγμα στο θεατρικό χώρο οριοθετείται στην αναζήτηση από τη μια κανόνας και ευρυθμίας (Γαλλία) και στη ροπή από την άλλη προς το ακανόνιστο (Ισπανία με την ανοικτή, ευέλικτη τεχνοτροπία της νέας ισπανικής κωμωδίας, Σαίξπηρ).
Γενικά χαρακτηριστικά του θεάτρου στην Ευρώπη.
Κατά τον 17ο αιώνα το θέατρο άνθησε ως θέαμα σε όλη την Ευρώπη αλλά και ως δραματουργία (γραπτά κείμενα). Η διχοτόμηση του θέατρου σε λόγιο με ήρωες κλασικής μυθολογίας σε γλώσσα ουμανισμού ή θρησκευτικού κηρύγματος (λατινικά) και σε λαϊκό με τα είδη της φάρσας, της αλληγορικής ηθολογίας και το έντονο δραματικό στοιχείο (επικρατούσα μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα) ξεπερνιέται κατά τον 17ο αιώνα, όπου έχουμε δείγματα νεότερης θεατρικής λογοτεχνίας σε εθνικές γλώσσες.
Βρισκόμαστε στην εποχή της αναπαράστασης, του ισπανικού μπαρόκ, του γαλλικού κλασικισμού και της διαμάχης των ιδεών. Το θέατρο ως μέσο διαπαιδαγώγησης ενδιαφέρει άμεσα τα νέα κέντρα εξουσίας και παιδείας που σχετίζονται με τις μοναρχικές αυλές και τις πόλεις. Το θέατρο τον 17ο αιώνα εμφανίζεται ως αντιθετικό σώμα ( βλ. θέατρο με κανόνες του γαλλικού κλασικισμού και ισπανικό θέατρο που παραβαίνει του κανόνες) με ανομοιογενή εξάπλωση και άνθηση (κυρίαρχο
λογοτεχνικό είδος στην Ισπανία, Γαλλία και Αγγλία vs. Στασιμότητα στην Ιταλία, σε αντίθεση με την άνθησή του κατά τον 16ο αιώνα με την Κομέντια). Το ρήγμα στο θεατρικό χώρο οριοθετείται στην αναζήτηση από τη μια κανόνας και ευρυθμίας (Γαλλία) και στη ροπή από την άλλη προς το ακανόνιστο (Ισπανία με την ανοικτή, ευέλικτη τεχνοτροπία της νέας ισπανικής κωμωδίας, Σαίξπηρ).
